به گزارش خبرگزاری یلتنا و به نقل از الف، تهدید نظامی علیه ایران تکراری شده است و اعتباری ندارد. احتمال تصمیمگیری جدید در واشنگتن جهت تغییر مسیر جاری «تقابل اقتصادی» به «تقابل نظامی» هم قابل اعتنا نیست. شاید گفته شود که القای آرایش جنگی به هدف مرعوب کردن ملت ایران است اما در صورت موفقیت تحریم های اقتصادی امریکا، آثار اقتصادی فشار امریکا برای ایرانیان محسوس تر از هر جوسازی رسانه ای است. پایگاه های نظامی غرب در منطقه کم نیستند بنابراین اضافه شدن ناو امریکایی به تقویت ادعای «کنترل دریانوردی ایران» یا عزم «باز نگه داشتن تنگه هرمز» هم کمک چشمگیری نمی کند.
بعبارتی تبلیغات نامعمول بر اعزام ناو، جدا از ماموریت های نظامی معمول در خلیج فارس و دریای عمان است. تاثیر این فضاسازی تبلیغاتی را باید بر پیشبرد تحریم ها جستجو کرد. عراق پنجره اصلی تنفس اقتصادی ایران شده است.
واشنگتن هم برای همراه کردن بغداد با تحریم ها تلاش می کند. مایک پمپیو وزیر خارجه امریکا طی سفر سرزده اخیر به بغداد درباره ایران و وابستگانش سخن گفت و آغاز نمایش جدید واشنگتن را اعلام کرد. او درباره اهداف سفرش گفت «مذاکره کردیم تا عراق اطمینان حاصل کند که قادر است به اندازه کافی از امریکایی ها در این کشور محافظت کند». علاوه بر این اعلام صریح، ارتباط میان این خیمه شب بازی تسلیحاتی با مواضع بغداد را می توان در میدان چانه زنی های سیاسی عراق هم رصد کرد.
دولتمردان عراقی مکررا اعلام کرده اند که در اختلافات میان ایران و امریکا بی طرف خواهند ماند. آن ها از این موضع اساسی چنین نتیجه گرفته اند که نباید در تحریمهای ضد ایرانی کنار امریکا بایستند و نباید در رویارویی نظامی احتمالی میان ایران و امریکا، بی طرفی خود را ترک کنند.
با این وجود متاثر از فشار آشکار واشنگتن بر گروه های حشد شعبی، اشاره به نقش دوستان قدرتمند ایران در عراق دشوار نیست. استدلال دولتمردان عراق با تکیه بر این هشدار استوار شده است که در صورت کمک به عملیات خفه کردن اقتصاد ایران، آنگاه ناگزیر امنیت امریکایی های مستقر در عراق بیش از پیش تهدید خواهد شد. در اجتناب از تنش و جهت تامین منافع عراق، بغداد با صدای بلند تکرار می کند که عراقی ها شریک تحمیل تحریم های امریکا علیه ایران نخواهند بود چون عواقب این جانبداری را پر هزینه می دانند.
از ماه ها پیش، صدور بیانیه های پر شمار گروهها و شخصیت های سیاسی عراق در تاکید بر بی طرفی ادامه دارد و حتی پس از آغاز این دور مانور سیاسی و نظامی امریکا هنوز اصرار بر بی طرفی متوقف نشده است، بنابراین تغییر در موضع بغداد همچنان بعید به نظر می رسد. واشنگتن با اغراق و هیاهوی رسانه ای درباره اعزام ناو و استقرار چند سلاح جدید، به دنبال برگی برای میز بازی با بغداد می گردد. دیپلمات های امریکا تقلا می کنند تا طی چانه زنی با مقامات عراقی به ایشان بقبولانند که خود آمریکایی ها بی دریغ و پیشگیرانه و ضربتی عمل خواهند کرد تا دفع عواقب امنیتی “حمایت عراق از تحریم های امریکا” ممکن شود!
به هر حال همین حضور نظامی امریکا در عراق هم منتقدان جدی در پارلمان دارد و آن تقابل فرضی دوستان ایران با نیروهای امریکایی هم در خاک عراق پیش بینی می شود، بنابراین روند شکلگیری اراده سیاسی جهت همراهی بغداد (با تحریم های ضد ایرانی) همچنان با موانع مستحکمی روبرو است. علاوه بر این، با وجود همدلی دو ملت و نفوذ گروه های عراقی نزدیک به ایران (که حتی در سیل اخیر اولویت را به امداد ایرانیان دادند) رویای تطبیق بازار عراق با مقررات تحریم، یک رویای تعبیر ناپذیر است.
تسلط امریکا بر مبادلات در مرز مشترک طولانی ایران و عراق هم محال است. اگر اداره یک مرز زمینی طولانی به سادگی میسر بود، واشنگتن ناچار نمی شد که برای احداث دیوار در مرز با مکزیک به این در و آن در بزند یا با به جان خریدن انتقادات از پس انداز پنتاگون برداشت کند.
انتها پیام/